Εν αρχή ήν ο Λόγος

Έχω μια αίσθηση. Είδα και κατάλαβα. Τώρα έρχομαι να την ομολογήσω. Κι εσείς να μου απαντήσετε. Να γενεί ο διάλογος.  Όμως η ομολογία και ίσως κάθε ομολογία που θεμελιώνεται στη σύνδεση της αίσθησης με την αντίληψη, ενέχει μία εξαιρετικά σημαντική παράμετρο που χαρακτηρίζει όλη τούτη την πορεία προσωπική. Ενέχει την πεποίθηση. Μία προαίρεση της αντίληψης. Γιατί η πεποίθηση -μολονότι υπάρχουν φορές που παρουσιάζει αρχετυπικό χαρακτήρα- ποικίλει οργιάζοντας. Και με βάση αυτή ξεπηδά η ευρύτερη έννοια του πολιτισμού. Μιας κοσμοθεωρίας και όπως εκφράζεται σε κάθε τομέα. Επειδή όμως η πεποίθηση είναι -νομίζω- καθαρά ανθρώπινη ιδιότητα, αν και πολλές φορές έχει προταθεί ή έχει εφαρμοστεί η επιβολή της -σε συγκεκριμένου τύπου καθεστώτα-, αφορά την ανθρώπινη προαίρεση. Δεν είναι δυνατόν να επιβάλλεται. Και μάλιστα όταν επιβάλλεται έχουμε δει ότι οδηγεί με ακρίβεια είτε στην παθητικότητα είτε στον φανατισμό. Κι έτσι χάνεται η βαθύτερη ουσία της «κοινωνίας», της μετοχής (γι’ αυτό θα μιλήσω στη συνέχεια).

Το παραπάνω λογύδριο, το έκανα πρώτα-πρώτα για να μιλήσω προς εαυτόν. Γιατί αυτή θα ήθελα να είναι η πορεία του λόγου μου. Μια «αισθητική» πεποίθηση του κόσμου. Μια επιπλέον οπτική με στόχο να αναδείξει την προσωπική μου αντίληψη για τα πράγματα. Το μόνο που δε θα ήθελα να χαρακτηρίζει αυτόν τον λόγο είναι το δόγμα. Και πολύ περισσότερο η επιβολή (Δε ξέρω γιατί το επισημαίνω τόσο έντονα, αν και το θεωρώ κατά κάποιο τρόπο δεδομένο. Είναι ένας από τους φόβους μου).

Όμως ο λόγος σχεδόν ποτέ δεν είναι πληροφοριακός, όσο κι αν φαίνεται μερικές φορές ή προβάλλεται έτσι. Διότι κάθε πρόταση ανοίγει έναν ευγενή ή αιχμηρό διάλογο μαζί σου. Σε βρίζει. Επιτίθεται. Ερωτοτροπεί. Υποτάσσεται. Κάθε λόγος είναι ένας κρυφός ή φανερός διάλογος. Ακόμα και η συστηματική αντιεπικοινωνιακή διάθεση, που δημιουργείται από ψυχολογικά ή άλλα αίτια, πυροδοτείται εξ αιτίας της δράσης του λόγου στο άτομο. Έτσι λοιπόν αυτός θέλω να είναι ο στόχος μου μέσα από εδώ. Να αποκτήσουμε έναν διάλογο(Να με συχωρνάτε για τα ατοπήματα μου. Γιατί ξέρω πόσο καίριο και υπεύθυνο έργο πρέπει είναι η έκφραση λόγου δημόσιου). Και αυτή είναι νομίζω η βαθύτερη ουσία του λόγου. Η επικοινωνία. Η γνώση των προσώπων μεταξύ τους. Που , για να το προχωρήσω, τους συγκινητοποιεί (όχι συγκινισιοποιεί), τους διαμορφώνει κατά κάποιο τρόπο εραστές.

Έχω μια αίσθηση. Άστατη, μα δυναμική. Και τούτη είναι αιμοβόρα. Γιατί όπου κι αν πάω με πληγώνει. Ο πολιτισμός μας σήμερα, προωθεί την ατομοκεντρικότητα. Που θα πει εχθρός της συλλογικότητας. Στην οικονομία, ο τύπος αυτος του συστήματός μας αντιδιαστέλλει και εχθροποιεί  τα άτομα μεταξύ τους. Και τούτο γιατί στηρίζεται de facto σε έναν ειδεχθή ανταγωνισμό που κυριαρχείται από το δίκαιο του ισχυρότερου. Ο απώτερος στόχος είναι η καταστροφή του αντιπάλου. Σε κοινωνικό επίπεδο, ο πολιτισμός μας παράγει (αφού μόνον τούτο ξέρει καλά να κάνει) τον εγκλεισμό. Η τηλεόραση. Το μέγιστο δείγμα εγκλεισμού. Θυμίζει ψυχολογικά πειράματα με την προβολή αντινομικών συναισθημάτων κατά τη διάρκεια της ημέρας για να εντοπίσουν το βαθμό της μετάθεσης της σχιζοφρένιας του δέκτη. Στη πολιτική. Πάντοτε υπήρχαν ομάδες διαφορετική ιδεολογικής ταυτότητας. Όμως η άρνηση της συλλογικότητας απέναντι των μειζόνων προβλημάτων (και δεν εννοώ τη συναίνεση) δεν ημπορεί να δημιουργήσει. Και μία πολιτική που δε δημιουργεί και επιβιώνει με τους εθισμούς τους παρελθόντος, μετράει το χρόνο για τη κατάρρευσή της. Αλλά ακόμα και καθημερινές σκηνές επιβεβαιώνουν το ποσοστό του εγκλεισμού μας και την αντιπάθειά μας ο ένας για τον άλλον. Πολλές φορές παρατηρώ στα μέσα μαζικής μεταφοράς με τι τρόπο συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλον. Ακόμα και ο τρόπος που κοιτάζουμε παρουσιάζει την «μισαλλυπαρξία» μας. Ο τρόπος που οδηγούμε ή η αντίληψη που έχουμε για το γείτονα…

Δε θέλω να επεκταθώ. Γιατί αισθάνομαι πως χάνουμε την ουσία της κοινωνίας. Και μολονότι βλέπουμε ο ένας τον άλλον είναι σα να μη γνωριζόμαστε ποτέ. Μάθαμε επιχειρηματικά να μετράμε τα μάτια των ανθρώπων. Και η γνώση μας για αυτούς είναι τα ρούχα τους, το γραφείου τους, το ανεπιθύμητο όνομά τους. Και αν ρωτήσετε όλους αυτούς γιατί πονέσατε προχθές, ποιο τραγούδι σας έκανε να κλάψετε. Τι  ονειρευόσαστε ή ποιός άνθρωπος σας κάμει να τρέμετε στην όψη του, θα σας πουν πως δεν υπάρχει χρόνος για ανόητα και ανώφελα πράγματα. Και ιδού το μέτρο. Και δεν είναι εδώ η κόψη του σπαθιού που μας είπε ο Σολωμός. Αυτή είναι η σημερινή μας βρώμα. Η προσωποφοβία μας. Και αυτό θα ήθελα στο βαθμό που θα το καταφέρουμε μαζί. Τελικά να πούμε πως ακόμα κι αν δε βγήκε συμπέρασμα είδαμε ο ένας το φως του άλλου.

 

Advertisements

~ από σκοινοβάτης στο Μαΐου 31, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: