Μονόπρακτο

Όχι, δεν το είχα σκεφτεί ούτε λίγο να μιλήσω για τούτο. Συχωρνάτε με λοιπόν, που θα μιλήσω πρόχειρα.

Αυτός εδώ ο τόπος είναι του ελληνικού λαού. Ούτε καν περιουσία. Όχι γιατί κάποτε το γράψαν τα συντάγματα, οι διατιμήσεις των αρχηγών, τα συμβούλια των εμπόρων. Δεν είναι θέμα κατοχής. Ούτε εκφράζεται μια κάποια κτητικότητα. Αν ήταν τούτο, τότε θα είχε καταληφθεί στα χρόνια από όποιον τυχόν ήθελε να δει τα ξέφτια απ’ τα έδρανα και τη λαμπερότητα των μικροφώνων, κατά μέσα. Και κάθε που έδινε μια κυβέρνηση εντολή αντίθετη και αντίστροφη στα λιμπίσματα των ανθρώπων, τότε αυτό θα βρίσκονταν σε άλλα χέρια. Κανείς δε ζήτησε ποτέ (ελπίζω) τα ντουβάρια για να χτίσει το σπίτι του, ή τα τσιμέντα και τα ξύλινα παράθυρα να σκεπάσει τις τρύπες απ’ το τοίχο του.

Αυτό το τετράγωνο κτίριο είναι του ελληνικού λαού. Αυτό σημαίνει ότι είναι μία από τις προοπτικές (ετυμολογικά προσεγγίστε) να εκφραστεί ως σύνολο, να αυτοοργανωθεί και εν’ τέλει να προσφέρει μια πρόταση. Να δηλώσει την κοσμοθεωρία  του. (Το ότι ξέπεσε η κυβέρνηση να εκφράζει απλά και μόνο την οργάνωση – που και αυτό σε γκρεμώδη κατάσταση – του κράτους, τη ρύθμιση της συλλογής των φόρων κτλ είναι δείγμα ενός άνευ όρων ατομοκεντρικού υλικοαδηφάγου προτύπου να ζει κανείς οργανωμένα – όχι κοινωνικά). Αυτό είναι μια καθαρά γνωστική και υπαρκτική διαδικασία. Γνώση αντίστροφη και στραμμένη για τους άλλους και τους ίδιους εμάς. Ένας πειραματισμός βαθύς και εντελώς προσωπικός, προσταχτικός και ορμέμφυτος (θα τολμούσα να πω) ενός συνόλου που συγκρουσιακά, με κοινή την συνείδηση (όχι την ιδέα) καθορίζει το όνομά του. Αυτό εκφράζει το Κοινοβούλιο. Και δικαιωματικά ανήκει στον ελληνικό λαό. Αλλά όπως όλα τα δικαιώματα δε χάνουν τη κρυφή τους αξία μόνον όταν οι αγωνιστές ξεχνούν τι σημαίνουν τα ενύπνια. Αυτό που φώναξε ωραία ο Κάλβος.

Και τώρα Μετά φόβου Θεού που λένε θα θελα να ομολογήσω στους άνδρες τούτους που έστησαν και στάθηκαν μπροστά στο πνιγμένο ανόφθητο του αντίπερα. Στα χαρτιά γράφουν πως για να υψώσετε δειλά τα μάτια σας σε κανένα εμβρόντητο και στητό φάντασμα ανάληψης πλαστών ψευδαισθήσεων πρέπει ωσάν άνθρωποι του νόμου να φράξετε τη πορεία προς τα απέναντι μάτια. Και σε αυτό το σημείο αιτείται  η άρση – αν αιτείται – και διακρίνεται – αν διακρίνεται – η αίσθηση απ’ το ημίφως στο κουκλοθέατρο (Δε σας λέω το cast. Το ξέρετε). Αυτός ο λαός να προστατευτεί από τους πωλητές του. Δεν είναι τα ντουβάρια. Και αν αυτά προστατεύετε ρημάχτε τα στο χώμα. Αν εκεί δε στέκουν οι πωλητές της υπαρκτικής των ανθρώπων, κανείς δε θα πλησιάσει. Θα μείνουν κόσμοι να στολίζουν τα κάτω.

ΥΓ: Γιατί πάλι πήραν το χοντρό μολύβι και το βούτηξαν στο κάδο να γνέψουν με σκατά τα πρόσωπα  ενός λαού. Μιας ιστορίας. Οι Προσωπιδοφόροι που λέγει ο ελύτης. Που μεταμορφώθηκαν σε κουκουλοφόρους και άπτες της πιο ελεεινής φωτίας.

Όχι, δεν το είχα σκεφτεί ούτε λίγο να μιλήσω για τούτο. Να με συχωρνάτε για τα βαριά μου λόγια. Αλλά πήδηξε απ’ τα μάτια μου και δεν είχα τι να κάνω άλλο απ’ το να το λεφτερώσω. Έχω βαρεθεί τα φοβικά ανομολόγητα

Advertisements

~ από σκοινοβάτης στο Ιουνίου 15, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: