Ι – Ποιητής του νερού και των πνευμάτων

Είναι που στο τέλος δε τελειώνουν τα πράγματα. Και δεν αρχίζουν ξανά ποτέ. Ο αληθινός μόνος λόγος είναι αυτός της αιτίας. Γιατί ο λόγος κυριαρχεί στα πράγματα. Απλώνει ασύστολα την ερμηνεία του που καμία σχέση δεν έχει με τον ίδιο. Αλλά το όπλο του μπροστά στο τέρας που τον κυκλώνει είναι αυτό. Μα μένει βουβός σε μια μόνο λέξη του και με ασταμάτητη ερωτική ασέλγεια, υπόκωφο μίσος τη κοιτάει, στα μάτια του που στρέφεται: Γιατί

Όχι οι ποιητές δε χρειάζονται σε έναν μικρόψυχο καιρό. Το ξέρουμε μας το ‘παν. Αλλά οι ποιητές είναι πάντοτε σκορπισμένοι στα σημάδια μας. Αφήνουν το κόσμο και κάθε κόσμο να γράφεται κι εκείνοι γράφουν. Συμπράττουν με τον κόσμο στο θάνατο. Κι η ποίηση πορνεύει στα συντρίμμια. Όχι νικημένη αλλά άλλη. Είναι πάντα άλλη.  Και πριν γραφτεί είναι άλλη. Γιατί ποτέ η ποίηση δε θέλησε να γίνει κάποια. Και συντριβή περιμένει αυτούς που την ονομάζουν. Και είναι η ποίηση απόκοσμη και απάνθρωπη σα να μη γράφεται για ανθρώπους που λέει ο Χειμωνάς. Και ο ποιητής σχέση δεν έχει με την εξουσία και τα χρήματα.  Κουβαλάει μια προαιώνια λύπη για το κόσμο και η λύπη τούτη δεν εναντιώνεται ποτέ. Γίνεται φωνή αλλόκοτη, φανταχτερή, ανυπέρβλητη, πελώρια και ηχηρή να αφήσει το στίγμα. Ο κόσμος φαίνεται ότι πίσω από ένα στίγμα είναι καρφωμένος. Και δεν έχει χρόνο η ποίηση. Γιατί ο άνθρωπος δεν έχει χρόνο. Οι μέρες καθώς φεύγουν μοιάζουν με ένα μεγάλο υγρό πανί από λεύκες. Τίποτα δε χάνεται. Μόνον οι εικόνες. Απατηλές και κρύες. Ποτέ ευδιάκριτες. Πάντα θολές. Αυτή είναι η φύση των εικόνων. Και εδώ είναι που ο λόγος αποκτά τη μεγαλύτερη επιθετικότητα. Στους άγνωστους εχθρούς του. Τους διαστρέφει με ακρίβεια υψηλή. Από το φοβερό ψέμα του κάνει τα πράγματα να εξαφανίζονται. Σα να μην υπήρξαν ποτέ εκεί για μας. Αλλά. Ο λόγος της ποίησης έχει βαθουλά μάτια και φανερώνει. Και η αποκάλυψη δεν είναι πάντα υπαρκτή και υπαρκτική.

Αλλά, νομίζω, πως έμπνευση δεν υπάρχει. Και δεν υπήρξε ποτέ. Οι προφητείες για αυτήν είναι σύγχρονοι αστικοί μύθοι. Στα κρυφά απ’ τον ίδιο ο ποιητής στέκεται και αρχίζει. Η μόνη πράξη του ποιητή είναι αρχική. Έπονται όλα τα υπόλοιπα. Σα να τραγουδάει κάποιος από πίσω, σα να αυτονομούνται οι λέξεις. Σα να είχαν γραφτεί και είναι γνωστά μα και άγνωστα. Δεν είναι απλά ένα κλίμα. Μια προοικονομία. Ένα άρωμα.  Μια στιγμή. Πολύ παραπάνω. Αντίστροφο των φυσικών πραγμάτων. Ίσως απάνθρωπο και ανθρώπινο μαζί. Ταιριαστό και άλλο. Ποτέ σαφές αλλά αιτητικά καθαρό που λένε οι Ζωντανές του ιδέες

Advertisements

~ από σκοινοβάτης στο Ιουνίου 28, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: