Τὸ Ἑλληνικὸν ὁρῶν

Κάθε φορά που προσπαθώ να μιλήσω για την ελληνική γλώσσα φθάνω μπροστά σε μια αίσθηση ανακρίβειας. Η οποία εδράζεται (μπορεί και να υπηρετείται)σε ένα φοβερό νεύμα. Ούτε καταφατικό, ούτε αποφατικό. Απλά αδιάφορο! Γιατί ο ομιλητής δεν απογαλακτίζεται ποτέ. Πάντα η μητέρα του του προσφέρει και τη τροφή και τα αντισώματα. Πιάνει το μεταξωτό και σαν άλλη δικαιοσύνη σου κλείνει τα μάτια. Σκύβει στο αφτί σου να αποκριθεί: «Όχι εδώ αγάπη μου».

Η κρατική τηλεόραση η οποία υποτίθεται πως αναλαμβάνει έναν ρόλο salvatoris qualitatis μη εξαρτώμενη από τις ανάγκες ενός κεφαλαίου σε παράκρουση, μάλλον προωθεί τα συμφέροντα των αφεντικάδων της. Και αρχίζω με τόνο εντελώς προσωπικό – ποτέ καθολικό- γιατί αισθάνομαι πως ως ομιλητής, ως σκεπτόμενος, ως συνειδησιακώς αυθύπαρκτος, στην χρονικότητά μου, στον ερωτισμό μου, στην μεταφυσική μου δεινότητα με έθιξαν. Η επαίσχυντη εκπομπή στην Ετ1 – ούτε καν συγκράτησα όνομα – το απόγευμα πριν λίγες μέρες έδειξε ένα υπέρ το δέον μέλον (δεν το γράφω λάθος) για την παρουσία του γραφικού συστήματος της ελληνικής με προεκτάσεις και -εννοείται- προτροπές για τον εκλατινισμό του αλφάβητου. Θιασώτες αυτής της άποψης ήταν ένας εκδότης με σημείο στο βιογραφικό του για την έκδοση βιβλίο στα greeklish κάποιοι που ούτε θυμάμαι και ένας καθηγητής γλωσσολογίας . Η βασική τους άποψη ήταν πως το γραφικό σύστημα δεν έχει σχέση με την ίδια τη γλώσσα άρα δεν δυνάμεθα να μιλούμε για αλλοίωση σε ενδεχόμενη αλλαγή του. Χρησιμοποιήθηκαν μάλιστα και ιστορικά παραδείγματα που είχαν σχέση με κείμενα σε Greeklish όπως γραμματα απ’ το μέτωπο της Αλβανίας το 1940 και η ερωφίλη αν θυμάμαι καλά. Μόνο απόσπασμα απ’ την εκπομπή βρήκα: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=h2lgU67fyzU#at=27 Ο σύνδεσμος της εκπομπής: http://tvradio.ert.gr/details.asp?pid=3323441&chid=8

Έχω να πω πως η γλώσσα είναι ιστορία. Δηλαδή πυρήνας μιας αυτογνωσίας μέσα στο χρόνο. Η δυνατότητα να προχωρείς μέσα στο χρόνο και να συνδιαλέγεσαι σε κοινή γλωσσική βάση είναι ότι βάρος έχει η θέση ενός ηλικιωμένου σε ένα σπίτι να λέγει ιστορίες απ’ το πόλεμο, πως γνώρισε το ταίρι του και γινήκανε οι νυν ακροατές του τι είχε κρυφακούσει απ’ τη δική του μάνα, παραμύθια, συνταγές και ότι τεράστιο μπορεί να κομίσει ένας τέτοιος λαμπρός άνθρωπος. Αυτόν τον αυτοσυνειδισιακό χαρακτήρα αποκαλύπτει ο Όργουελ όταν λέγει He who controls the past, controls the future; and he who controls the present, controls the past. Για την οργάνωση της εκπαίδευσης γύρω απ’ τη γλώσσα δεν χρειάζεται να πω τίποτα. Το υπουργείο νομίζω έχει φροντίσει καλά γι’ αυτό. Δείτε το όμως και μόνοι σας η μόνη εν ζωή ελληνίδα συγγραφέας με σοβαρή παρουσία στα βιβλιοπωλεία είναι η Λενα Μαντά! (Να με συχωρνούν οι άλλοι συνάδελφοι διεκδικητές που τους αδικώ). Τι θα σήμαινε μια αλλαγή αλφαβήτου; (που αν γίνει θα γίνει στην επόμενη γενιά) Απαντήστε μόνοι. Εγώ να πω πως κύριε καθηγητά: η γλώσσα είναι σύμβαση και πιο μεγάλη το σύστημά γραφής της. Λίγη σημασία έχει αν γραφω έτσι ή αν γράφω etsi. Όμως αυτή η σύμβαση τυλίγεται απ’ την αχλή μιας τελετουργίας ζωής. Και δεν ημπορείς κύριε καθηγητά μου συ με καμμία πειθώ να επικυρώσεις. Γιατί απλούστατα προσβάλεις την κληρονομιά ενός λαού. Ή καλύτερα, εμένα του ίδιου. Δεν με νοιάζει το τυπικό. Με νοιάζει πως όταν γράφω τη λέξη της Αλήθειας έχω ζήσει και ζω και πολεμώ και λάμνω στα πιο άγρια ποτάμια και υπεξαιρώ για να την νομιμοποιήσω! Και δε θα μπορούσα να εμπνευστώ τη ζωή στην alithia. Και όταν είμαι ερωτευμένος με την Ελένη δεν θα την άλλαζα με καμμία άλλη γυναίκα που έχει μουνί και βυζιά απλώς για να πω ότι πάω με γυναίκες! Γιατί εγώ έχω ερωτευτεί την Ελένη και καμμία Ελένη δε θα ήταν ίδια. Ποτέ σε αυτό το κόσμο.Κύριε Καθηγητά επειδή αισθάνομαι πως έχω πολλά που ακόμη δε μπορώ να σου πω, θα σου απαντήσει ένας άλλος καθηγητής για μένα:

Μ’ ένα λόγο και για να το ειπώ απλά. Την επιθετική μετοχή και τα τελικά απαρέμφατα είναι εύκολο να τα μάθεις. Και σαν τα μάθεις είναι ευκολότερο να κάνεις επίδειξη με δαύτα σε κείνους που δεν τα ξέρουν.

Φοράς, σα να λέμε, τη στολάρα με τη φούντα και το λοφίο, γίνεσαι δηλαδή ο κύριος καθηγητής η αυθεντία τα ράσα του παπά, και ύστερα από το πόστο ενός γελοίου κορδακιζόμενου μπορείς πια να κοκορεύεσαι και να λεονταρίζεις. Κι ο κοσμάκης από κάτου, οι ξύπνιοι σε κάνουνε χάζι. Και τα χαϊβάνια θαυμάζουνε: βρέ τι Σολομώντας ειν΄ετούτος!

Μαθαίνεται λοιπόν η επιθετική μετοχή και το τελικό απαρέμφατο. Τη φράση όμως του Πλάτωνα, «η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου», το στίχο του Ομήρου «πεθαίνουμε και χανόμαστε μια για πάντα σαν τα φύλλα των δέντρων», ή το φοβερό δίλεκτο του Αισχύλου «θα μάθεις σαν πάθεις», είναι δύσκολο να τα κατανοήσει κανείς. Και παρά πέρα, είναι πολύ δυσκολότερο να τα υιοθετήσει κανείς, να τα καταλύσει σαν άρτο, και να τα κάνει τρόπο ζωής. Modus vivendi, που λένε.

Γιατί οι φράσεις αυτές είναι το νερό το μαύρο, και το κόκκινο, και το φαρμακερό της κυπριακής παραλογής. Είναι σα να ξύνεις με τα νύχια σου το μάρμαρο και ν΄ αγωνίζεσαι να χαράξεις πάνω του αρχαϊκή τη μορφή σου.

Λιαντίνης Δημήτρης από το βιβλίο του»Τα Ελληνικά»

Η συγχώνευση και το άλεσμά σας αφήνει τα ίχνη του! Αλλά τι να κάνω. Δε φταίω εγώ που το έχει πει και είναι τόσο καθαρός. Σας το είπε τότε. Ας σας το ξαναπεί και σήμερα:

ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ Τ’ ΑΓΑΛΜΑΤΑ!

Advertisements

~ από σκοινοβάτης στο Ιουλίου 24, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: