ΙΙ – Ποιητής του νερού και των πνευμάτων (Ο Κόσμος)

Ο λόγος της τέχνης έχει έναν υποβοών μα υπαρκτό, ολοκληρωμένο και σαφή πολιτικό χαρακτήρα. Δεν εννοώ σκοπό ερμηνείας και ανάδειξης συμπαράταξης. Νομίζω πως σε αυτές τις περιπτώσεις που δεν είναι λίγες εκφυλίζεται η βαθύτερη υφή της. (Ίσως τα πάντα στη τέχνη να είναι η υφή της). Είναι πράξη πολιτική. Και μάλιστα ανώτερη από κάθε ψήφο στο πρόστυχο ραντεβού της τετραετίας. Έχει θέση αναφοράς σε όλους τους ανθρώπους, παρόλο που η οικονομική της προώθηση ή καλύτερη παρώθηση προστεταγμένα την προορίζει.

Σε κάθε εποχή η τέχνη λέει πράγματα διαχρονικά. Δε ξέρω ευθύνεται ο άνθρωπος

 ἕως ἂν ἡ αὐτὴ φύσις ἀνθρώπων

που λέγει ο Θουκυδίδης. Ίσως η τέχνη να αποκτά χαρακτηριστικά που υπερβαίνουν το χρόνο. Σαν να αποκόπτεται ο συγγραφέας από το έργο με μια εντελή μαιευτική διαδικασία και στη συνέχεια το έργο ένα κομμάτι εαυτού, εγωιστικής μέριμνας ίσως μας έλεγε ο χριστιανισμός, νοηματικής αυτοτέλειας, λύπης ή φρίκης και άλλα πολλά να μην θέλει να έχει σχέση με τον συγγραφέα του. Να αυτονομείται να επαναστατεί και να πλαγιάζει επιδεικτικά με κάποιον άλλον. Εννοώ πως ο χρόνος είναι μία εντελώς ανθρώπινη παράμετρος. Όχι στο κανόνα της φυσικής αλλά της ανθρώπινης αντίληψης. Όμως το έργο μόλις αυτονομηθεί μορφοποιείται σε σήμα για το κοινόβιο.

Δεν υπάρχει σοβαρή τέχνη που να μην έχει λόγο για το τώρα. Και για να μη γίνω υβριστής πρέπει να σας πως ότι η τέχνη αφεαυτή είναι σοβαρή και μάλιστα πολύ πιο σοβαρή και ζωντανή απ’ ότι φαίνεται. Αλλά ο τίτλος αποποιείται. Μάλλον από ανίδεους, ανθρώπους δηλαδή που δεν έχουν τη βαθιά διαλεκτική επαφή με τα μεγάλα έργα της τέχνης. Ή που απλά δεν τα γνωρίζουν.

Το τι ακριβώς βιώνουμε στις μέρες δεν χρειάζεται να το πω εγώ. Ο κόσμος έχει φτάσει στο σημείο που μας έλεγε ο Nietzsche κάποτε: Nihilismus. Πράξη που ετοιμάστηκε και οργανώθηκε άριστα και μάλιστα με την δική μας επικουρική συνδρομή. I know not what tommorow will brings που ‘λεγε κι ο κορυφαίος Pessoa. Δεν προσποιούμαι ιατρικές σοφίες, φάρμακα ίασης. Η ασθένεια είναι προχωρημένη και έχει περικυκλώσει το πιο μεγάλο μέρος από το σώμα. Θα το θέσω λοιπόν ως ερώτημα. Γιατί δεν προσπαθούμε να επιστρέψουμε πάλι στις ιερές πηγές και στα αγνά κείμενα που λέει και ο δάσκαλος; Όχι μόνο για να βρούμε την χρεωστούμενη δικαίωση αλλά και την ψυχική ανάταση, το γαλήνεμα. Γιατί να μην αυτονομηθούμε με τη βοήθεια της τέχνης στο κόσμο; Να αναλάβουμε κάποτε μια προσωπική και σαφή ευθύνη; Να τη διεκπεραιώσουμε έστω και λανθασμένα; Όμως δεν ξέρω τι τιμή κρύβει κατά μέσα η ευφημιστική προσευχή διότι πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησε. Η δράση είναι ζήτημα τιμής. Όσο για τα κείμενα έχω να πω αυτό που έγραψε ο Ελύτης. Δεν θα είναι το άδικο τιμιώτερο απ’ το αίμα. Με αυτό τον τρόπο θα βρείτε και κείμενα και συγγραφείς και τρόπο.

Ακόμη κι  αν το άδικο νικήσει* θα έχει συμβεί αυτό που λάμπει στο ποίημα «Εἰς Σάμον»

ἀφ’ ὑψηλά ὅμως ἔπεσε,

καί ἀπέθανεν ἐλεύθερος.

*Είναι αγώνας και μάλιστα χωρίς μόραλς και μπαρούφες. Ένστικτο επιβίωσης. Σκληρό φυσικό και υπαρκτό. Αλλά θα δείξει: παιδός ἡ βασιληίη

Advertisements

~ από σκοινοβάτης στο Αύγουστος 10, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: