Ο πόνος και η ζωή

Στη Μ… που ίσως ακούει τώρα  τις ιδέες μου

και στην άγνωστη απ’ το μετσόβιο

Αλλά έκανα λάθος. Υπάρχει ένα αίσθημα που οδηγεί τους ανθρώπους στο άνοιγμά τους προς στο κόσμο. Ως έλεγε ο Χειμωνάς.

Δείτε. Γύρω μας πόση δυστυχία υπάρχει. Όχι. Όχι δεν που ο Ελύτης φώναξε: «Αυτός που γύρευα είμαι». Είναι ότι είχει υπάρξει πριν. Αυτό που σβήστηκε με τις καμμένες φλούδες απ’ τα τριαντάφυλλα. Γδάρθηκε αργά το παρθένο γερασμένο σώμα. Τυλίχτηκε δύσπνοα με τα λουριά και χτύπησε το δόντι πάνω στο δόντι του. Τρίχτηκε. Ανακατώθηκε καλά. Με εκκωφαντικά βλέμματα. Ανεκδιήγητοι. Σάλιο πυχτό ανεμίζει από το χαρακωμένο στόμα τους. Και είναι τότε που με όλη τη δύναμη θέλω να φωνάξω. Και κανένας λόγος δεν θα μπορούσε να με σταματήσει. Σε καμμία ιδιόλεκτη φυλακή δεν χωρούσα.Απλά με θάρρος σηκώθηκα και κοίταξα τα πυρρωμένα τους στόματα και είπα:

Από το στόμα περνάει όλη η Ιστορία!

Αγάπη μου. Πόσο ερωτικό είναι να σε βλέπω να μετριέσαι με τον Ποσειδώνα. Κι αν αυτό δεν είναι ερωτικό., τότε τι είναι. Στα εργοστάσια να σε βλέπω να τρως τα χέρια σου για να μη φορέσεις το πρόστυχο κραγιόν και γίνω πάλι εγώ και ο άγνωστος σου φίλος οι δυνάστες σου. Ετσι λιώνει η θυσία σου αγάπη. Χτυπάει επίμονα και την ακούω. Όλος ο κόσμος την ακούει και απ’ το παλμό της κουφάθηκαν. Στο πανό που έγραψες να σηκώνεσαι όρθια με μια παρέα γερόντων ανδρών δίπλα σου. Να χωρεύεις ασύστολα. Να τινάζεις τις βρώμικες πούδρες που σου χάρισαν για να σε θέλω. Και εγώ να σ’ αγαπώ πάνω στη φοβερή σου αγωνία να ζήσεις. Εσύ ή ο Θεός. Να παλεύεις το Θεό αγάπη μου.

Και εγώ από κάτω σου να μη μπορώ να σε ακουμπήσω. Σα καχλασμένο φως να με σκεπάζεις. Και που ο ερωτάς μου ήταν μια στάση. Μια επέλαση. Και το όραμα. Ορώ το όραμα. Τι φόβος το όραμα. Τι φοβερό πράγμα. Τι κάνει η μουσική, ο ήχος, η όψη αυτή που στο σπαθί σου στέκει τρομερή, η ιδέα. Αυτή η άγια ιδέα που χω στο κεφάλι μου. Και όλο αλλάζει πλευρό να με εμπρήζει και με το πυρ να ταΐζει το κεφάλι μου.

Και θα σε βρω ίσως σε κάποιο Γολγοθά, στους τόπους των κρανίων ζωντανή ή νεκρή, σκονισμένη ή κόκκινη. Δεν έχει σημασία. Εκεί πάνω στο σταυρό των ζωντανών θα σε ερωτευτώ!

ΥΓ: Θα ήθελα πολύ να ξαναδιαβάσετε ακούγοντας παράλληλα αυτό:  http://www.youtube.com/watch?v=iAWA8xQbX_Q

Είδες αγαπημένη μου εκείνη τη βραδιά που στην αρχή γέλασα με τους ηθοποιούς, τι ακριβώς είχει κάνει η μουσική στο κόσμο…

Advertisements

~ από σκοινοβάτης στο Σεπτεμβρίου 5, 2011.

2 Σχόλια to “Ο πόνος και η ζωή”

  1. Δεν υπάρχει λέξη που να περιγράφει αυτό που διάβασα λογοτέχνη μου.
    Εγώ και η σκιά μου υποκλινόμαστε…

  2. :)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: