Μικρή μνεία

Αλλά έτσι γίγνεται στα χρόνια.  Πως ο ποιητής βλέπει και η όρασή του αίρεται απ’ το χρόνο. Και οι κριτές του έρχονται και φεύγουν, αλλάζουν τα ιερά ιμάτια τους να κρένουν νεαροί! Θανατικοί. Και ο κόσμος αφήνει το σάλιο του στο πρόσωπο του ποιητή. Ο ίδιος κόσμος που σφήνωσε στην αγκαλιά του. Έγινε συνέχεια του ιδρώτα απ’ τα χέρια του. Σημάδι στην όψη του. Και ο ποιητής δεμένος στα αιώνια σύμβολα απ’ το αίμα του χαιρετίζει την μόνη γυναίκα της ζωής τους και φεύγει. Να ζήσει. Εκεί….

Έτσι να πάμε κι εμείς κάπου, σε καμμιά αποτρόπαιη θύρα ενός τέτοιου κόσμου, να τη ζήσουμε όπως ο καθένας ζει. Έτσι σαν άχρονο μνημόσυνο (αφού κανένας χρόνος δεν θα μπορούσε να τους κοιτάξει). Να στάσουν τα μάτια μας εκεί. Απάνω. Όπου κι αν βρίσκονται τούτοι οι κόσμοι.

Έχω να πω… Καλή είν’ η μαύρη πέτρα τους και το ξερό χορτάρι

http://www.youtube.com/watch?v=uoA45EvFjiU

Advertisements

~ από σκοινοβάτης στο Σεπτεμβρίου 14, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: