Σωροί

Έχω πάλι :) στο νου μου σκέψεις χωρίς χαλινάρια να τις βλέπω πως θέλουν να ανοιχτούν στον ορίζοντα. Αρχίζω…

Εμένα δε θα με κλάψουν ποτέ, είπε και έφυγε. Πήγε σε μακρινά μέρη, σε κρημνούς από θάλασσα απαράμιλλους, είδε κόσμους πολλούς και όλους με αυτή τη βαθιά συγκίνηση του ανύπαρκτου. Απομονωμένη όρθια ματιά που κλείνει μέσα της τη ψυχή του κόσμου. Και κανένας χρόνος (τι ηλίθια ανθρώπινη αποξένωση) δεν της φύσηξε στο σώμα. Έτσι λοιπόν φανερώνεται η αθανασία στους ανθρώπους, απ’ την συνεχή διεργασία ενός άχρονου θανάτου. Κρύβεται στα δώματα ρωμαλέος, κάτω απ’ τα κηλιδωτά μαχαίρια, στις σκιές των παιδιών και καρτερεί την ώρα να πηδήξει έξω απ’ τη σκιά να φωτίσει τη ζωή των ανθρώπων. Και έτσι έναν τέτοιο θάνατο δε θα μπορούσα να έχει κανείς άλλος από έναν εραστή. Και μάλιστα εραστή με αυτή τη άγρια κι ευγενική ιδιότητα που έχει. Την άφεση.

Άκλαυτη λοιπόν, στους αιώνες σου παραδομένη

———————————————————————-

Κάποτε είχα γράψει: «Δάσκαλος. Και ιδού πως σώζεται ο έρωτας στις κοινωνίες». Όμως δε τη παίρνω πίσω!

——————————————————-

Δεν είμαι σοφός. Έχω απλά διαίσθηση

——————————————

Ο ήρωας είναι κρυμμένος, άδηλα υφέρπει ανάμεσα στις πνοές. Τρέμει ένα δυνατό κρύο στο κόσμο μας. Δεν έχει τίποτα δικό του. Και κατά βάθος έχει γνωρίσει τη μεγάλη δύναμη του εαυτού του. Μόνος αυτός και ο Θεός το ξέρουν. Και τρέχει. Τρέχει ώσπου τα πόδια του να φαγωθούν στα χώματα. Απλώνεται να αγκαλιάσει το όνειρο. Για αυτό! Το πιστεύεται; Για ένα όνειρο πολεμάει. Το σώμα του διαλύεται σαν τη πέτρα κόντρα στο κύμα. Αλλά και στο πιο βαθύ μπουντρούμι, στα έγκατα της γης που τον κλείνουν και τον ταΐζουν φάρμακα και υπνωτικά εκείνος παλεύει. Και αυτό που δεν τελειώνει ποτέ. Κι έρχεται κι άλλη ζωή και άλλος κόσμος

Υγ: Το ήξερα Ε…. Σε φχαριστώ. Να μην χάσεις σου εύχομαι την δύναμη για πάλη ποτέ

————————

Παιδιά, όσοι το δείτε και δεν το δείτε, σας ευχαριστώ για την υπέροχη ημέρα. Μου θυμίσατε κάτι ποθητά μπαούλα στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Και εγώ, ξέρετε, τίποτα στο κόσμο δεν έχω πέρα απ΄τον λόγο μου. Σας ευχαριστώ λοιπόν :)

ΥΓ: συγγνώμη για το κωλοδάχτυλο:)))) Ήθελα απλά να σου πω ότι δεν είσαι στα στενά. Οδός που έρχεται και παγαίνει. Σε περιμένει.

Σας αφήνω λίγους ωραίους στίχους και ένα τραγουδάκι

Nel mezzo del cammin di nostra vita

mi ritrovai per una selva oscura

ché la diritta via era smarrita

 ὃν οἱ θεοὶ φιλοῦσιν ἀποθνήσκει νέος

Και θα λάβουνε τα
όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!

If a thing loves, it is infinite.

Children of the future Age
Reading this indignant page,
Know that in a former time
Love! sweet Love! was thought a crime.

Advertisements

~ από σκοινοβάτης στο Σεπτεμβρίου 19, 2011.

2 Σχόλια to “Σωροί”

  1. Hey σκοινοβάτη θα το κάνουμε πάλι σύντομα!Φιλιά!!Συνέχισε να είσαι γλυκός άνθρωπος!!

  2. Θα προσπαθήσω… :)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: