Άστραψε φως κι εγνώρισεν ο νιος τον εαυτό του

Κοίτα μέσα σου… Κοίτα μέσα σου να δεις ποιός είσαι.

Βλέπεις; Το όνομά σου, τα γράμματα απ’ το επώνυμό σου πως ανακατώθηκαν, που λέγει κι ο Ελύτης. Πως ακούς Ηλελνας. Και ακούς την οικογένειά σου. Πως βοάν αι γενεαί πάσαι και φεύγεις να προδώσεις τη λεφτεριά σου. Πως η ίδια γνωρίζεται από το πρόσωπό της και τα κόκαλά σου. Μα το ξέχασες… Πως έσκισες τα ρούχα σου να γίνουν κιτς. Και ντύθηκες αμερικάνος να ακούς Εγγλέζικα που ψάχνουν για πατρίδα. Πως έγινες ένα μικρό σκυλάκι κάτω από το τραπέζι του αφεντικού σου, τη θέση στο δημόσιο.  Μωρέ λησμόνια. Έχεις αγωνιστεί. Έχεις παλέψει. Έχεις πεθαίνει για έναν τόπο, και μια ιδέα. Και φτύνεις τα μούτρα σου. Βλέπεις, πως το φιλότιμό σου ήταν υποκριτικό με μεγάλο ρολάκι. Για κείνο το πουκάμισο, που σου έστειλε το στόμα σου και το ονόμασες Ελένη, το αδειανό. Σε αγοραστές το νόημα του κόσμου. Να πωληθεί. Κι η περηφάνια σου που πήγε…

Θυμίσου ποιός είσαι…

Advertisements

~ από σκοινοβάτης στο Μαΐου 6, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: