Οι σκέψεις

Μετά από τον καιρό της απουσίας μου επιθυμώ να γράψω κάποια μεστά λόγια που αισθάνομαι ότι έχουν ωριμάσει μέσα μου εδώ και καιρό. Και παίρνω την απόφαση να μιλήσω ανοιχτά σε όποιον θέλει να ακούσει, γιατί τουλάχιστον για μένα αυτό έχει σημασία, ανεξάρτητα από το βαθμό που φαίνεται.

Όλοι πια σήμερα, παρατηρούμε την στυγνή πραγματικότητα που από καιρό στην Ελλάδα την είχαμε κρύψει πέρα από τα όρια της συνείδησης. Είναι ξεκάθαρο πως περίπου από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, τα δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας αλλάζουν: άνοδος της μεσαίας τάξης, αντιπροσωπευόμενη από τον καλουμένο «μεσαίου, χώρου», ολοκλήρωση της αστικοποίησης, άνοδος βιοτικού επιπέδου, είσοδος της τηλεόρασης στον δημόσιο βίο, προώθηση της κρατικής ιδεολογίας μέσω της παροχής θέσεων εργασίας, σταδιακή παρακμή θεσμών όπως η εκκλησία και η δημόσια εκπαίδευση, (αργότερα) μετανάστευση. Όλες αυτές οι αλλαγές διεξήχθησαν όντας στον αντιποδα η μεγάλη άνοδος του βιοτικού επιπέδου για ένα μεγάλο φάσμα πληθυσμού. Τις συνέπειες αυτών των αλλαγών τις βιώνουμε πια σήμερα και αρχίζουμε να τις συνειδητοποιούμε, οι οποίες ακριβώς άρχισαν αρκετά πριν.
Παραδείγματα όπως αυτό του διοικητή της Αγροτικής Τράπεζας Θ. Πανταλάκη είναι ενδεικτικά τόσο για την προστασία που παρέχουν τα ΜΜΕ στους κρατικούς λειτουργούς, δίδοντας την εντύπωση του «απραγματοποίητου» της κοινωνικής δικαιοσύνης στις «απρόσιτε» θέσεις εξουσίας και για την ευκολία που γίνονται αποδεκτά από τις αντιπροσωπευτικές ομάδες της πολιτείας μας.  Έχω την αίσθηση ότι όπου μπορούμε δείχνουμε την αγανάκτησή μας για την κατάσταση, όπως αυτό ακριβώς εμφανίστηκε στα εκλογικά αποτελέσματα και ακριβώς όπως το εκφράζουν οι πολιτικές δυνάμεις και οι μαζικές συγκεντρώσεις, όσες δίνουν αυτό το στίγμα. Και είναι φανερό ακριβώς από την τάση καταστροφικότητας που χαρακτηρίζει όλες αυτές τις δημόσιες δράσεις: αρνούμαστε το παρόν κατεστημένο, με όλα τα ενδιάθετα και ηχηρά του χαρακτηριστικά όμως δεν προτείνεται ως τώρα κάτι ως αντιπρόταση, τουλάχιστον που να φέρει προτάσεις συστηματικά δομημένες. Ενδεχομένως να μην είναι έτοιμη κάποιο πολιτικό κίνημα για κάτι τέτοιο, όμως εδώ ενέχει ο κίνδυνος για ορμέμφυτες και «ψυχολογικές» δράσεις και εννοώ αυτές που δεν μπορούν να επιλύσουν ουσιαστικά το πρόβλημα, που τις περισσσότερες φορές δεν το έχουν καν υποπτευθεί, πραγματικότητα μέσα στην πολιτική ιστορία. Μια ενδιαφέρουσα μελέτη για αυτή την πτυχή μέσα στη  ανθρώπινη ιστορία από την εποχή της Μεταρρύθμισης έως και τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, σκιαγραφόντας τους ψυχολογικούς μηχανισμούς του κοινωνικού συνόλου, που λειτούργησαν για την εξέλιξη αυτή είναι εκείνη του Erich Fromm, The Fear of Freedom, routledge , New york and London, 2001, 1η έκδοση 1942.

Όμως παρατηρώντας τα πολιτικά ρεύματα που κινούνται στη σφαίρα των ιδεών, κανείς θα ανακαλύψει μία διχονομία ανάμεσα σε δύο: ένα το οποίο εφαρμόζεται τώρα και είναι το καπιταλιστικό, με όλες τις εκφάνσεις τους όπως conservatism κλπ. και το αριστερό, αυτό που καλείται left-wing, το οποίο ακριβώς συνίσταται από ένα ευρύ φάσμα πολιτικών παραδόσεων. Αυτό που ακριβώς φαίνεται πως έχει ανάγκη το κοινωνικό σύνολο για να αντισταθμίσει τους αρνητικούς παράγοντες που επιφέρει το παρόν σύστημα, είναι μία συστηματική και οργανωμένη αριστερή πρόταση, η οποία θα εδράζεται στις θεμελιώδεις αρχές της αριστερής παράδοσης: που είναι η ισότητα, η αποκέντρωση των εξουσιών, στον πολιτικό προσδιορισμό του ατόμου από τη δράση του. Αυτό που εξηγούσε ο J-P Sartre στο Είναι και το Μηδέν, ως «η ύπαρξη προηγείται της ουσίας». Και από την όποια εμπειρία έχω στα πολιτικά πράγματα, αντιλαμβάνομαι πως η αναρχική κοινότητα προχωρεί στην πραγμάτωση αυτών των στόχων με αργά αλλά σταθερά βήματα. Και είναι ακριβώς η μόνη πολιτική παράδοση που έχει ελάχιστη εκπροσώπηση στην ελληνική κοινωνία.

Σίγουρα το φοιτητικό κίνημα είναι αυτό που μπορεί να δώσει απαντήσεις στο πρόβλημα. Το ζήτημα είναι πως οι απαντήσεις αυτές οφείλουν να εδράζονται σε στοιχεία της κοινής εμπειρίες και όχι σε ιδεολογήματα. Γιατί σίγουρα είναι διαφορετικό να χρησιμοποιείς θεμελιώδεις ανθρώπινες έννοιες για να δημιουργήσει μια Θεωρία για την πολιτική κουλτούρα από το να χαρακώνεται πίσω από ιδεολογικά συστήματα ως ασυζητητί ταμπού.

Advertisements

~ από σκοινοβάτης στο Αύγουστος 28, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: