Κιμωλία

Θα γίνω σήμερα λίγο γιανναρικός, αν δεν σας πειράζει.

Το πρόσωπο λοιπόν, έρχεται ως η εναλλακτική οντική κατηγορία έναντι της φύσεως. Είναι με μια λέξη, ο γιός της.  Που όμως δεν εκβιάζεται από αυτήν, ούτε αποτελεί την αντανάκλαση του μητρικού ψυχισμού της. Το πρόσωπο είναι η υπέρβαση της φύσης, η μικρή επανάσταση που γίνεται στο χώρο της οντολογικής πραγματικότητας. Γιατί ακριβώς το πρόσωπο διασώζει όλα εκείνα τα στοιχεία του προσωπικού τρόπου του βίου, που συνοψίζονται στο δίπολο της Ελευθερίας και της Προσωπικής Εταιρότητας. Δεν εξαναγκάζεται από την ίδια την φύση του, καθώς την υπερβαίνει και ζει ξέχωρα από εκείνει, δεν είναι δηλαδή ένα σωρός ένστικτα και αφετέρου η σχέση του με τον κόσμο, με τα αντικείμενα  που σταδικά του φανερώνονται(φαινόμενα, από το ρ. φαινομαι) είναι μοναδική και ανεπανάληπτη.  Στη φύση ο χρόνος και η ποσότητα είναι κάποια αντικειμενικής τάξης μεγέθη που εναρμονίζονται και εφαρμόζονται σε κάθε αντικείμενο. Όμως στο πρόσωπο ο χρόνος είναι υπαρκτική του προϋπόθεση και η ποσότητα μια διακριτή πράξη που προσδιορίζεται από αυτό.  Και τούτο διότι το πρόσωπο δεν εξαντλήται στο χρόνο του καθώς μπορεί να  εμφανίζεται και πέραν από την χωροχρονική του υπαρκτικότητα. Για παράδειγμα πήγα, όπως λέει κι ο Σαρτρ, στο καφέ να δω τον φίλο μου τον Πωλ και δεν ήταν εκεί, και κάθε σημείου του χώρου μου μιλούσε για εκείνον. Το μέρος που δεν είχε κρεμάσει το παλτό του, το μέρος που δεν είχε κάτσει . Όλα μου μιλούσαν για εκείνον. Έτσι φαίνεται πως και η ποσότητα, οι πράξεις του Πωλ για παράδειγμα, είναι εντελώς προσωπικές καθώς δεν παραπέμουν πουθενά αλλού παρά σε εκείνον. Ο χώρος της απουσίας ως παρουσίας.

Στον καιρό όμως που ζούμε, αλλά και σε κάθε εποχή που θα υπάρχουν πρόσωπα , η έκπτωση από την πραγματικότα του προσώπου είναι δυνατή. Τότε το πρόσωπο γίνεται μάζα, περατή, καθόλου αδιαχώριστη και ανελεύθερη. Όμως ακόμη κι αν το πρόσωπο εκπέσει , δεν μπορεί να χάσει την προσωπική του ιδιότητα. Όμως αλλάζει ο τρόπος της υπάρξεως.

Είχα την μοναδική εμπειρία την Δευτέρα στις 17 του μήνανα επισκεφθώ την «Κιμωλία». Ένα προσωπικό art cafe (Ο πρόλογος δεν ήταν άσχετος). Και είναι προσωπικό γιατί διασώσει τον προσωπικό τρόπο της υπάρξεως, αυτόν της εναντίωσης στην φυσική αναγκαιότητα. Τόσο οι προϋποθέσεις του χώρου, όσο και οι άνθρωποι συνιστούν το καφέ που πάντα ονειρευόμουνα. Ένα καταφύγιο, πάσης φύσεως ετεροτήτων, αλλά κυρίως της (δικής μου) άρνησης, φωνής , ιδεών κόντρα στα καφέ της μιας τυρόπιτας δώρο, στου αισχροκερδούς εσπρέσσο, στα κεφέ της άνοιξης και όχι του Χειμώνα!

Για το προσωπικό καφέ και το καταφύγιο γευτείτε τα αποτυπώματά του εδώ:

http://www.kimolia-art-cafe.gr/

Ευχαριστώ προσωπικά την κ. Κατερίνα, τους Νίκο και Αλέξανδρο για την υπέροχη προσπάθεια(ενσάρκωση) των ιδεών τους. Θα σας βλέπω συχνά.
Καλή δύναμη.

Δημήτρης
ΥΓ: βρήκα το ιδανικό μέρος για να διαβάζω Chomsky

Advertisements

~ από σκοινοβάτης στο Σεπτεμβρίου 18, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: