Η απάντηση

Ανοίγοντας τα μάτια, άκουσα την ιδέα της καθαρή κι ατόφια:

Ο ισόπεδος άνθρωπος είναι ένα ευέλικτο μηδενικό. Γυρνάει από την ημέρα της απάρθενης γέννας του ζητώντας το έλεος των άλλων ανθρώπων, να μην τον υποχρεώνουν στην αναίτια τιμωρία της συν-ύπαρξης. Γιατί ακριβώς ο άνθρωπος γεννιέται θεμελιωδώς αντι-κοινωνικός, και η κοινωνία είναι ο πελώριος δυνάστης, από ψηλά ατιμάζοντας την μοναχική, σχεδόν αγνωσική ζωή του. Και είναι αγνωσικός ο βίος δίχως ταυτότητες και φθηνές ταμπελες ερχόμενες δίχτυ από τους άλλους. Ο ελεύθερος από κάθε αρπαγή της ιδιοπροσωπίας, ο αβίαστος και απροπροθυμοποιημένος. Ο άναρχος. Τυχαία στο δρόμο ακούστηκαν φωνές. Ήταν κι άλλοι απομονωμένοι. Κι επειδή τυχαία βρέθηκαν μαζί συνειδητοποίησαν ότι κάνουν το ίδιο πράγμα, κι μετά σιγά σιγά αποσπάστηκαν ο ένας από τον άλλο. Στις κοινωνίες όμως οι άνθρωποι βασανίζονται. Ταπεινώνουν την απομονωτική φύση τους. Μας προτρέπει ο κόσμος να μετατραπούμε σε όντα που ζουν ομαδικά.

Είναι απλό. Από τη μια ο ένας εθέλει να βγάλει το ακήρατο σπέρμα από μέσα του, ρευστοποιώντας τη φοβερή του ορμή (και τί ορμή. Για καταστροφή θες, για σαδισμό, για υδρώτα), για να βγει καθαρός ο χρησμός, που λέει ο Ελύτης, από το στόμα του: Επήδησα αλήτες μου. Από την άλλη κάποια που ζητάει να κρύψει το όργανο της ορμής και της αναίσχυντης τόλμης, εκδυόμενη το σφιχτό πέπλο της α-πουσίας. Να το εξαλείψει δηλαδή για να δει ολόρθο το πείραμα της δίψας τους σπέρματος να έχει την αλησμόνητη αγάπη και μίσος συνάμα για το αιδοίο της. Αυτό που ονομάζουμε το σεξ με τον άγνωστο. Και που είναι η σύγκλιση της πολεμικής ηδυπάθειας.

Αυτό το παράδειγμα είναι υπαρκτό και συμβαίνει. Η περιγραφή όμως παραβλέπει, σχεδόν εκνευριστικά, θεμελιώδη αντιφάσεις ανάμεσα στο περιγραφικό από το υπαρκτό.

Το σπέρμα και το κολπικό υγρό είναι επώνυμα και κουβαλάνε τη δική τους ιστορία. Έπειτα μετά από το πολεμικό αυτό γεγονός, μπορεί ο ένας να τρέξει για τον άλλο, να τον ξαναβρει, να μάθει ποιός είναι, αυτή η ρωγμή του εσωτερικού τοιχώματος της καρδιάς. Ακόμη, πως αντί να τους ενώνει ένας σκοπός, τους ενώνει μια ανάγκη, η ανάγκη για ανθρωπιά. Η ανάδειξη του άλλου: θυμίσου τον Lacan, η συνείδηση αναδύεται στον τόπο του άλλου, και ο πρώτος τόπος για το μωρό είναι το στήθος της μάνας, εκεί από όπου γίνονται οι πρώτες τρομακτικές σημασιολογήσεις του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, γεννιέται και η δυνατότητα αντίληψής του για τον κόσμο εξαρτάται σχεδόν ολοκληρωτικά από τους άλλους. Μια ζωή χωρίς ετερότητα, πηγάζοντας από το πεδίου του άλλου, θα ήταν ζωή αδιαφοροποίητη, μη σημαντική (με τη σημασιακή χρήση), και μη συνειδητοποιήσιμη. Θα ήταν just a brich in the wall. Γι’ αυτό άλλωστε και οι κύκλοι που βλέπω παραβλέπουν μια εξίσου υπαρκτή διάσταση, την τρίτη! Είναι αδιαφοροποίητοι και σχεδόν μονοδιάστασοι. Με το ζόρι μπορείς να τους αγκαλιάσει…. Αν η κοινωνία σου επιβάλλεται, τότε οφείλουμε να ανακαλύψουμε αυτή τη κοινωνία που θα σε αφήνει να βρεις τον εαυτό σου, να επιλέξεις τα ενδύματα που θα ζήσεις. Θα σε αφήνει να επιλέγεις εσύ, να έχεις φωνή, χωρίς να χρειάζεται να την πατάς χάμω, γιατί την πατάς. Δεν δικαιολογείται ομως να γυμνώνεις τον άνθρωπο από τη προσωπική διάσταση της ζωής του, την ανάγκη του για δημιουργική παραγωγή, για σχέση! Την ερωτική έλξη του μωρού να αρπάξει την παρουσία της μητέρας του.

Και ο άνθρωπος, όπως λέει ο Ρ. Αποστολίδης, εάν επιζητεί το αληθές, οφείλει να ξεσκεπάζει ό,τι του  έχουνε ταΐσει τόσο καιρό η κακή κοινωνία που ζει. Και να μην καλύπτει την ανάγκη του για ζωή με τον κυκλικό μηδενισμό του ισόπεδου, της απροσωπιάς, και του συμβατικού στόχου. Όλα δηλαδή, αυτά που προσπαθεί να εξαληθέψει η σημερινή μας κοινωνία.

Ο Ελύτης γράφει: ανθ’ ημών η αγάπη.

Και περί ημών ο θεός

Advertisements

~ από σκοινοβάτης στο Οκτώβριος 15, 2012.

3 Σχόλια to “Η απάντηση”

  1. Δυστυχώς η κοινωνία στην οποία ζούμε μας έχει καταντήσει άβουλα όντα. Προσπαθώ να αμφισβητώ, να ρωτάω, να προσφέρω, να διεκδικώ, να δίνω και να παίρνω. Δε ξέρω αν όλα αυτά με κάνουν διαφορετική από τους υπόλοιπους… Παρ’όλα αυτά, νιώθω ότι δεν μπαίνω εύκολα σε καλούπια που μου προσφέρονται απλόχερα καθημερινά.

    Ευχομαι να είσαι καλά.

    Υάδα

  2. Η κοινωνία που ζούμε είναι δική μας.και εμείς τη φτιάχνουμε και παράλληλα διαμορφωνόμαστε μέσα της. Δεν είναι όμως μονομερής σχέση, μια τέτοια ερμηνεία είναι λανθασμένη και βέβαια χωρίς προοπτικές γιατί δεν θα είχε περιθώρια αλλαγής.

  3. Βρίσκεσαι ακόμη εδώ; Εννοώ αν «υπάρχεις» πλέον σε αυτό το blog… ; Υάδα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: