Πράξη πρώτη και τελευταία

Το μιούζικαλ Αθλιοι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ουγκώ, είναι συγκινητικό. Είχα καιρό ακούγοντας ένα τραγούδι, να κλάψω.

Γιατί λοιπόν είναι συγκινητικό το τραγούδι αυτό. Απλώς επειδή συνοψίζει όλα τα συμβολικά στοιχεία με τα οποία το ανθρώπινο γνωσιακό σύστημα προσεγγίζει τον κόσμο. Μέσα σε λίγα λεπτά βλέπουμε να περνάνε μπροστά μας όλες οι λειτουργείες του,  οι κανόνες με τους οποίους δημιουργεί και δημιουργείται. Η εξαθλίωση, ο αγώνας, η μοίρα, η ελπίδα, ο πόλεμος, ο θεός, ο ήλιος, το φως, οι άνθρωποι, ο χρόνος, η ντροπή, η σκλαβιά. Αυτό το τραγούδι ενσωματώνει όλα τα κόνσεπτς με τα οποία υπάρχει ο άνθρωπος. Όμως βλέπουμε επιπλέον τη δημιουργική ικανότητα του ανθρώπου. Να ενσωματώνει αυτά τα στοιχεία σε ένα τραγούδι, με καταβολές τελετουργικές ή ιερουργικές αν θέλετε. Είναι ακριβώς αυτό το σημείο που ο άνθρωπος λαμβάνει τα πιο ουσιώδη της ζωής του, τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον κόσμο, και τον κάνει τραγούδι και μουσική, δηλαδή πράξη. Σα να λέμε ότι η τέχνη είναι η ανθρώπινη απάντηση στο κόσμο. Θυμηθείτε τον Χειμωνά: Εάν το αίτημα των φυσικών και φιλοσοφικών αναζητήσεων του ανθρώπου είναι να εννοήσει ο άνθρωπος τον Κόσμο, η τέχνη αντιστρέφει αυτό το αίτημα. Το τρομαχτικό αίτημα που θέτει η τέχνη είναι, να εννοηθεί ο άνθρωπος από τον Κόσμο. Γιατί ακριβώς συμπυκνώνει την δημιουργική πράξη του ανθρώπου ως απάντηση στον κόσμο του. 

Όμως έως τώρα είπαμε τι είναι το τραγούδι, όχι γιατί είναι συγκινητικό. Το συγκινητικό είναι η αλήθεια του. Ακριβώς γιατί παρουσιάζει όλο το ανθρώπινο γένος μέσα από ένα γεγονός απάντησης και συνόψισης των πιο θεμελιωδών στοιχείων που συνιστούν τον τρόπο της ύπαρξής του. Είναι συγκινητικό διότι παρουσιάζει την ανθρώπινη ταυτότητα, γιατί είναι μια αποκάλυψη αλήθειας. Αλλά είναι συγκινητικό επειδή συνάμα είναι τραγικό. Επειδή η αλήθεια του παρουσιάζει τον άνθρωπο ως τραγικό. Και αυτή η τραγικότητα έγκειται στο αναπάντητο της τέχνης του. Ο άνθρωπος παραδίδει τη τέχνη του στον κόσμο και ξέρει, όπως και ξέρουμε, ότι απάντηση δεν θα πάρει, τουλάχιστον αυτήν την απάντηση που αναζητεί. Έτσι η τέχνη συνοψίζει, συγγνώμη που το λέω για τέταρτη φορά, τα ουσιώδη στοιχεία της ανθρώπινης ταυτότητα και τα παραδίδει ως μια πράξη στον ίδιο το κόσμο ζητώντας να λάβει απάντηση.

Η τέχνη βέβαια δεν είναι εδώ για να μας δώσει απαντήσεις. Είναι όμως μια αποκάλυψη αλήθειας για τον τρόπο που υπάρχει ο άνθρωπος και για τη δημιουργική του δύναμη.

Advertisements

~ από σκοινοβάτης στο Φεβρουαρίου 22, 2013.

Ένα Σχόλιο to “Πράξη πρώτη και τελευταία”

  1. Και λέει ο κύριος Νίτσε στο πόνημα του περί τέχνης: «Η τέχνη σώζει και μέσω αυτής ο άνθρωπος ξανακερδίζει τη ζωή.»
    Πόσο υπέροχο !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: